Yaşam bir maceradır diyerek;

2020 yılı Şeker Bayramı’nın birinci günü kalbimi size açıyorum!

Koç grubunun tepe yöneticiliğinden ayrılmış ve 94 yaşına rağmen hayata bakışımıza değişik ufuklar açabilecek yazısıyla Can Kıraç ‘ın Bayram yazısını okuyalım.

                      

Yaşam Bir Maceradır
Yaşam Bir Maceradır

Ben her yeni yaşımı yeni umutlarla bekleyenlerdenim!

Bu defa, doksanlı yaşları aşınca değişik duyguları yaşamaya başladım!

Her şeyden önce ilk düşüncem, doksan yıl yaşamış olmanın şaşkınlığıydı!

Ancak böyle bir yaşa ulaşabileceğimi hiç düşünmemiştim.

Ama doksan yıl 32 bin 850 gün yaşamak demekti!

Ancak her bir günü yaşarken nelerle karşılaştığımı düşünmek,

nasıl bir macera yolculuğu yaptığımı bana hatırlatmış oldu.

Ve şimdi bu yolculuğu başardığım için kendime

“Bravo Can” demeye hazırlanıyorum!

Ama sağlığınız ve moraliniz yerindeyse, “yaşlılık” insan hayatında keyifli bir süreç olabilir.

Fakat bu görüşle, 94 yaşına hazırlanan bir “genç ihtiyar” olarak hayatımı irdelemek ve sonuçları sizinle paylaşmak istedim.

Yaşam Bir Maceradır Yaşa

Genelde mutlu ve pozitif bir insanım.  

Her şeyden önce kendimle barışık yaşıyorum.

Bulunduğum zamanın içindeyim.

Ben hiçbir zaman maziye özlem duymadım!

Tabii arada sırada nostalji yapıyorum.

Ama o duyguları, “Ah o günler geri gelse” gibi bir özlemle hiç yaşamadım.

Gözümü ve gönlümü daima gelecek günlere yönlendirdim.

Bunun için de bütün olayları heyecanla ve coşkuyla izliyorum…

Mesela güzel insanlarla, dostlarla beraber olmaktan, müzik dinlemekten, okumaktan, resimden, sanattan, seyahatten keyif almaya devam ediyorum.

Bir başka neden de, kendimle alay ediyor, dalga geçiyorum!

Bu beni fikren gençleştiriyor.

Ayrıca kendimi özgür hissediyorum.

Mesela bir bayanın yanına gidip “Ne kadar güzelsiniz,” diyebiliyorum.

Her şeyden önce antika otomobillere benzediğimi hayal ediyorum!   

Boya, nikelaj, vernik, deri kokusu hepsi yerinde.

Ama motor tekliyor!

Dışarıdan nasıl göründüğümle pek ilgilenmiyorum.

Özgürlük insanı canlı tutuyor.

                 *

Babam 1954 yılında vefat ettiği zaman 57 yaşındaydı.

O gün, 27 yaşındayken, babamın yaşına kadar yaşamayı kendime hedef seçmiştim.

Halbuki bugün 94. yaşıma adım atarken yaşamaktan büyük mutluluk duyuyorum.

Çünkü yaşlılığın beni olgunlaştırdığını hissediyorum.

Yaşanmış olan yıllarda kazandığım deneyimlerin kişiliğimi zenginleştirdiğini görüyorum.    

Çevreme olan sevgimin güçlendiğini fark ediyorum.    

Her canlıya hayranlık duyuyorum.

Bu iyimserliğimin temelini araştırınca bir sürprizle yüzleşiyorum!

Planlı yaşamak yerine, fırsatları değerlendirerek (spontane), kendi gündemimle yaşamak.    

Son anda kararlaştırılan yurtiçi-yurtdışı kısa süreli seyahatlerden keyif alıyorum.

Bu yaşımda GS futbol maçlarını Arena’da izlerken büyük heyecan duyuyorum.

Alkışlara, haykırışlara katılıyorum.

                  *

Yaşam bir maceradır ve kitaplar
Yaşam bir maceradır ve kitaplar

Kitaplara olan merakıma gelince;

Evimin her odasında (banyo dahil) küçük bir kütüphanem var.

Kitaplar bana heyecan veriyor ve öğrenme merakımı tetikliyor.    

Ancak bir itirafta bulunmak istiyorum.

Okumaya başladığım her kitabı bitirdiğimi söyleyemem!

                      

Yaşam bir maceradır ve bilgisayar arşivi
Yaşam bir maceradır ve bilgisayar arşivi

Hayatımda “yazı yazma” tutkumun ayrı bir yeri var.

Bu tutkumu sürdürürken bilgisayarın bütün hünerlerini kullanıyorum.

Böylece “teknoloji”ye olan hayranlığımı ve deneyimlerimi her gün yeniliyorum.

Teknolojiyi Kullanmak

Çağımıza damgasını vurmuş olan bilgisayar, ilerlemiş yaşıma rağmen hayatımda önemli bir yer tutuyor.

Bilgisayara olan tutkum 25 yıldır devam ediyor.

İnternetli dünya ve akıllı tablet, telefon uygulamaları başımı döndürüyor.

Bilgisayarımı kişisel arşivim olarak kullanıyorum.

Kolaj merakımı Photoshop programlarıyla zenginleştiriyorum.

Sitemde www.cankirac.com 800 kolaj ve 450  yazı bulunuyor.

Bugüne kadar bilgisayarda oyun oynamadım.

Çünkü bilgisayar oyunlarının tutkum olmasından korkuyorum.

İnternetli bilgisayarın insanlığa kazandırdığı yenilikleri hayretle ve hayranlıkla izliyorum.

Sosyal medya sayesinde güncel olayları takip ediyorum.

Facebook, Twitter gibi uygulamalar insanlar arası iletişimi hayallerimin ötesinde geliştiriyor.

Böylece sosyal medya sayesinde şeffaf bir toplum olmaya yöneliyoruz.

Bu gelişmeler, yarınlara umutla bakmamı sağlıyor.

Yaşadığım en büyük drama gelince.

65 yıllık eşim İncim’ i,

10 Ağustos 2019 günü kaybetmiş olmanın acısını  kalbimde taşıyorum!

Hayata Onsuz devam etmenin şaşkınlığını yaşıyorum!

Hayatın “öbür dünyası” olduğuna inanmadığım için de,

Ancak O’na kavuşmak isteği duymadan, bu yolculuğa devam ediyorum.

Ama ülke ve dünya olarak çok zor bir süreçten geçiyoruz.  

Bu virüs belâsını kısa zamanda atlatmak ümidi İle yazımı noktalıyorum.

Sonuçta HAYAT gerçekten “bir varmış bir yokmuş” misali.

Can Kıraç

Kaynak: https://www.turkishnews.com/tr

Benzer yazılarımız Vehbi Koç Anısına ve Betül Mardin Kimdir? yazılarımızı da okumanızı öneririm.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Close
KIRKINDAN SONRA © Copyright 2020. All rights reserved.
Close
×

Powered by WhatsApp Chat

× Bize yazabilirsiniz !