İzmir.

70

İzmir 30.10.2020 saat 14.51 de 7 şiddetindeki depremin ardından bir paylaşım.

İzmir aşığı olan ve önceden çoğumuzun bilmesine rağmen İzmir’ lilerin deprem dayanışmasını anlatan

yazının sahibi dostumuzdan tekrar dinleyelim.

Deprem Sonrasında İzmir.

İstanbul doğumluyum.

Dededen İstanbul’lu, İstanbul’un yerlilerinden dedikleri…

Hep gurur duydum bununla, sanki marifetmiş gibi…

Kızardım İzmir aşıklarına.

İzmir Aşıklarına.

Abartı bulurdum o İzmir “şakşak”çılığını. Ne alakası var derdim hep…

Ne farkı var İzmir’in diye düşünürdüm.

Sonra İzmir’i tanımaya başladım.

Derken İzmir’lileri…

Çok güzellerdi.

Hala çok güzeller.

Harbi, özgür, açık sözlü, umursamaz.

Sonra bana “söğüş” yedirdi canım “İzmir’li”…

Usta, o nedir ya?

Ben o söğüş için bile yaşarım İzmir’de…

Sonra bir 10 Kasım’da İzmir’e gittim…

Yanımda “has!” bir İzmir’li ile.

O neydi?

O nasıl bir saygı, o nasıl bir anma, o nasıl bir düzen…

O nasıl bir sevgiydi?..

Yine de bir “hadi canım, o kadar da değil” durumum oldu…

Dün İzmir Sallandı…

Hem de ne sallanma… Deprem Gerçeği ve Deprem Sigortası.

Ölenler, enkaz altında kalanlar, evsiz kalanlar…

Bir yandan yüreğimi burkan acı, bir yandan endişe, bir yandan da “şimdi ne yapacak bu insanlar” sorusu ..

Derken Instagram da bir paylaşım gördüm;

İzmir’deki  oteller odalarını depremzedelere tesis etmeye başladı.

“Aferin be” dedim…

Sonra tüm toplu taşıma ücretsiz oldu.

İnsanlar paylaşım yapmaya başladılar; “Wİ Fİ şifremizi kaldırdık, dilediğiniz gibi kullanın” diye…

Gözlerim dolu, titreyerek okuyorum…

Restoranlar, kafeler… https://blog.obilet.com/

“Gelin hadi, sabaha kadar sizinleyiz, sıcak çorba ikramımız, birlikte olalım bu gece, misafirimizsiniz”

Bir arkadaşım yazmış; “evim küçük, olsun, gelin, çay demleriz, birlikte otururuz” diye davet ediyor bir depremzede aileyi…

Çadırlar kuruldu…

Tanrım… O da ne??

Etrafta yaşayan evlerden insanlar sıcak yemekler, çaylar, çorbalar yapıp getiriyor…

Birden İstanbul Atatürk Havaalanı’ndaki patlamada kaçışan insanları taksisine almak için 100 dolar isteyen o taksiciyi hatırladım…

Komşu apartmandan bir kadın, depremzedeye “merak etme, biz buradayız” diyordu…

GEÇMİŞ OLSUN DENİZİN KIZI,  KIZI DENİZ KOKAN İZMİR

İzmir’in dağlarında çiçek açıyormuş gerçekten.

Anladım.

Emre Dölcel

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Close
KIRKINDAN SONRA © Copyright 2020. All rights reserved.
Close
× Bize yazabilirsiniz !